Ik blog anoniem. Met reden. Dit is mijn 3e blog, maar de eerste die ik niet met mijn eigen naam onderteken.
Vorig jaar ben ik met dringende reden ontslagen. Zonder reden. Officieus kreeg ik van mijn rechtstreekse baas te horen dat blog 2 daar voor iets tussenzat. Op blog 2 had ik op een arrogante manier verhaal gedaan over mijn sollicitatie bij dit bedrijf. En daar konden ze niet mee lachen. Mensen hebben het blijkbaar moeilijk met humor, ironie of sarcasme. Daarom en alleen daarom is dit blog anoniem.
Eén commentaar
Ondanks het feit dat ik amper over mijn werk blogde en niemand ooit geweten heeft waar ik werkte, is bij mijn recent ontslag ook mijn blog aangehaald, die ze een maand geleden ontdekt hadden. Eén bepaalde posting kwam ter sprake, een haast kinderlijk en zeer ironisch stukje. Dat hadden ze niet eens door. Gevaarlijk, inderdaad.