Ik ben materialist. Ik beken. Soms smijt ik met alles wat ik heb – figuurlijk dan – omdat ik graag zou hebben dat geen enkel object mij waardevol is. In mijn ideale wereld zou ik alleen waarde hechtten aan gevoelens, ideeën en mensen. Maar spijtig genoeg heb ik nog geen afscheid kunnen nemen van bepaalde dingen. Mijn muziek bijvoorbeeld. De cd’s en de platen die ik in voorbije jaren verzamelde. Of de boeken die fier in mijn boekenrek staan, als in een museum van interesses. Of mijn apparaten; computer, laptop, ipod, platendraaier, televisie, HD-recorder, al hoeven het niet per sé die specifieke apparaten te zijn.
Nu voel ik me niet echt materialist, alle objecten die ik hierboven opnoem zijn waardevol door wat ze voortbrengen. De kennis, muziek of beelden zijn belangrijker dan het medium.
Als in de toekomst heel mijn videotheek, bibliotheek of discotheek in mijn brein kan worden gepompt, dan zal ik mezelf geen materialist meer vinden. Maar misschien is dat dan net de nieuwe definitie van materialisme?