Geschiedenis heeft mij altijd geïntrigeerd en de jaren 60 zijn mijn favoriete decenium. Hieronder een beknopte samenvatting van deze revolutionaire ’sixties’.

De oorlog in Vietnam en de immense protesten ertegen. Bezetting van universiteiten tegen de dienstplicht die jongeren verplicht naar Vietnam stuurde als kanonnenvuur in een oorlog die ze niet vroegen. Flower Power en Woodstock, waar peace & love – in samenwerking met sex, drugs en rock&roll – de tegenhanger zijn van al het geweld in de wereld.
De Black Power die ijvert voor meer burgerrechten voor de zware bevolking, de Black Panthers die dit doen zonder geweld te schuwen. Martin Luther King predikt geweldloos, maar moet het bekopen met zijn leven. Net als Robert ‘Bobby’ Kennedy die 2 maand later word neergeschoten. 2 symbolen van hoop die Amerika niet heeft mogen meemaken.

De Praagse lente waarin Alexander Dubček Tsjecho-Slowakije probeert te democratiseren. Het land krijgt persvrijheid en immense democratische vergaderingen, waarna de russen het land terug innemen en de bevolking de tanks probeert tegen te houden met woorden. Tevergeefs.
Jan Palach steekt zichzelf in brand om zijn afschuw te tonen over de bezetting van zijn land door de Sovjet Unie en de warschaupacttroepen. Hij is de eerste van 10 anderen die zijn voorbeeld volgen.

Che die in verschillende landen de revolutie probeert te voeden maar in 67 word neergeschoten door de CIA in Bolivia. Hij zal altijd het gezicht blijven van elke revolutie ter wereld.

Studentenprotesten in Mexico tijdens de olympische spelen, waar de politie met scherp schiet op de betogers. Meer dan 300 doden worden er later geteld. 2 zwarte atleten tonen hun protest tijdens deze spelen, ze worden uit het Amerikaanse team gezet.

En dan Parijs, in de Quartier Latin, waar de studenten hun protesten starten en uiteindelijk ook de arbeiders, de kunstenaars en de bedienden mee gingen betogen. Dit leidde in heel Frankrijk tot de grootste staking ooit, met bijbehorende debatten, gewelddadige protesten en economische gevolgen. Het had bijna een revolutionair tintje, ware het niet dat De Gaulle net op tijd vervroegde verkiezingen uitschreef.

En dan de muziek, op zich ook revolutionair te noemen; the Beatles (het beste album ooit – Sgt Pepper verscheen in 67), the Doors, Led Zeppelin, The Who, Jimi Hendrickx,… Alle groten der aarde leefden – en sommige onder hen stierven – toen.

De jaren 60 zijn synoniem met revolutie. Studenten namen afscheid van de vorige generatie en eisten culturele, politieke en socio-economische veranderingen. Misschien niet overal succesvol, maar het waren de jaren dat verandering werd geschreven. Veranderingen die nu nog merkbaar zijn.

Als u vanavond niet naar Canvas hebt gezien, dan heeft u iets gemist. De documentaire 68 van Patrick Rotman schetst een schitterend beeld van mei 68. Hier en hier kan u 2 delen bekijken.